
Şarköy’ün İğdebağları köyünde, Ganos Dağı’nın eteklerinden Marmara’ya doğru inen yamaçlarda bir zeytinlik var. Köyde ona yıllardır tek bir isimle seslenilir: Dede Bahçesi.
Bu bahçenin ilk fidanlarını dedelerimizin dedeleri dikti. En yaşlı ağaçlarımızın kaç yaşında olduğunu köyün büyükleri bile tam bilmez; bildikleri tek şey, o gövdelerin kendi çocukluklarında da aynı yerde, aynı genişlikte durduğudur. Her kuşak bahçeye yeni fidanlar ekledi ve bugün binlerce zeytin ağacına bakan bir aile olduk.
Kasım sabahları
Bizim evde takvim zeytine göre işler. Ekim sonunda herkes gözünü dallara diker; kasım gelince bütün aile bahçededir. Ağaçların altına örtüler serilir, dallar elle sıvazlanır, çocuklar sepetleri taşır, öğle yemeği bir ağacın gölgesinde yenir. Dedemizin zamanında yağlık zeytinler eşek sırtında köy değirmenine götürülürdü; bugün aynı gün, bekletmeden soğuk sıkıma gidiyor. Yöntem değişti, sabır değişmedi.
Sofralık zeytinlerimizi de dedemizin usulüyle hazırlıyoruz: siyahları tuzla, kendi zamanında; yeşilleri tek tek kırarak, suyunu değiştire değiştire. Acele ettiğimiz tek bir zeytin yoktur.
Konu komşudan sofralara
Uzun yıllar boyunca ürünümüzü yalnızca tanıdıklarımıza verdik. Her kış İstanbul’dan, Tekirdağ’dan, çevre köylerden aynı aileler aradı: “Bu sene de bizim bidonu ayırdınız mı?” Bir kez tadan restoran sahipleri her yıl geri geldi; yurt dışına yerleşen akrabalarımız zeytinyağımızı bavullarında götürdü.
Bir gün bahçenin altında otururken şunu konuştuk: Bu kadar emeği, bu kadar ağacı neden birkaç tanıdıkla sınırlı tutuyoruz? Çetin ve Doğanay aileleri olarak o gün karar verdik: dede bahçesinin ürününü markalı, etiketli ve izlenebilir şekilde, aracısız olarak isteyen herkese ulaştıracağız. Türkiye’nin dört bir yanındaki evlere, restoranlara, otellere, marketlere ve sınırların ötesindeki sofralara.
Dede Bahçesi’nin sözü
Değişmeyecek şeyler var: Zeytini zamanında toplayacağız, yağı bekletmeden sıkacağız, sofralık zeytine katkı katmayacağız ve her ambalajın üzerine kendi adımızı yazacağız. Çünkü bu ağaçlar bize emanet; biz de onları çocuklarımıza emanet edeceğiz.
“Ağaca iyi bakarsan, o da sana bakar.” — Dedemizin sözü